Odpływająca łódź

Po namalowaniu krajobrazu zobaczył, że brak mu spójności. Dlatego dodał jednego człowieka. Niewielkiego. Bez imienia. Tylko jak punkt. Dodał go, żeby obraz się utrzymał. Nie ma twarzy. Człowiek z pochyloną głową. Starzec z laską. Krajobraz był panem. Człowiek miał być tylko dodatkiem. Ale wydarzyło się coś dziwnego. Ta mała postać zaczęła obejmować cały obraz. Mniejsza niż jedna setna, niosła na sobie całą resztę. Jeden punkt. Im mniejszy stawał się ten punkt, tym głębsza była samotność. Ludzie mówili: ten człowiek wygląda jak autoportret. Nie zaprzeczył. Tym jednym zdaniem wszystko stało się jasne. Ten bezimienny człowiek był każdym, a w końcu był samym malarzem. Jeden punkt, dodany, by utrzymać obraz, trzymał go przez całe życie.