Ayrılan Kayık

Manzarayı çizip baktı,
bütünlük yoktu.
Bir insan ekledi.
Büyük değil.
İsimsiz.
Yalnız bir nokta gibi.
Resmi bir arada tutsun diye
eklemişti.
Yüzü yok.
Başı eğik insan.
Bastonlu yaşlı adam.
Manzara asıl olandı,
insan süstü.
Ama tuhaf bir şey oldu.
O küçük insan
bütün resme hâkim olmaya başladı.
Yüzde bir bile etmeyen boyuyla
geri kalan her şeyi yönetti.

Tek bir nokta.
Nokta küçüldükçe
yalnızlık derinleşti.
Başkaları,
o insan tam bir özportre, dedi.
O, hayır demedi.
O tek sözle
her şey belli oldu.
İsimsiz insan
herkesti,
sonunda da
ressamın kendisiydi.
Resmi tutsun diye eklediği tek nokta,
onu ömür boyu tuttu.