تنهایی نیمروز

خورشید بالای سر است.
نه سایه‌ای هست،
نه جایی برای پنهان شدن.
باد دشت را زیرورو می‌کند،
قایق دور شناور است.
خانه کوتاه خمیده،
درخت سیاه می‌لرزد.
انسانی
زیر آن تن خم می‌کند.
نور آن‌قدر زیاد است
که برعکس، هیچ‌چیز به او نمی‌رسد.
نیمروز
میانه‌ی روز است
و بلندترین جای تنهایی.
نه تاریکی‌ای برای عقب رفتن،
نه شامی برای انتظار.
همه‌چیز روشن است
و کنار او هیچ‌کس نیست.
پس آن انسان
در روشن‌ترین ساعت
ژرف‌ترین تنهایی را می‌یابد.
در زندگی هر کس
چنین نیمروزی هست.