قایقِ رونده

دریا به رنگِ کم‌رنگِ علف خشک
دور خفته است.
بر افق قایقی کوچک
نور غروب را گرفته و می‌رود.
خط، خانه را می‌کشد و در هوا رها می‌شود؛
علف را دنبال می‌کند و به دریا گشوده می‌شود.
خطی است که شکل را زندانی نمی‌کند.
چنان‌که قایقِ رونده را نگه نمی‌دارد،
خط نیز اشیا را نگه نمی‌دارد.
کشیدن
در بند نگاه داشتن نیست.
آنچه محو خواهد شد را آرام
رها کردن است.
رها کردن و با این‌همه
تا پایان نگریستن.
این هم بخشی از نقاشی کردن است.