Artwork text
دریا به رنگِ کمرنگِ علف خشک
دور خفته است.
بر افق قایقی کوچک
نور غروب را گرفته و میرود.
خط، خانه را میکشد و در هوا رها میشود؛
چمن را دنبال میکند و به دریا گشوده میشود.
خطی است که شکل را زندانی نمیکند.
چنانکه قایقِ رونده را نگه نمیدارد،
خط نیز اشیا را نگه نمیدارد.
کشیدن
در بند نگاه داشتن نیست.
آنچه محو خواهد شد را آرام
رها کردن است.
رها کردن و با اینهمه
تا پایان نگریستن.
تا همانجا، کشیدن است.
Key context
بیون شیجی نقاش مدرن و معاصر کرهای بود که فودوی ججو را نه پسزمینه، بلکه شرط هستی میدانست. تنهایی، انتظار، باد و رنگ علف خشک در هنر او مدرنیسمی کرهای و گلوکال میسازند که در مکان ریشه دارد و به جهان گشوده است.
نقاشججوژاپنسئولبیوون (باغ مخفی چانگدوکگونگ)دوران مدرندوران معاصرهنرهنرهای تجسمی