ทะเลปั่นป่วน ฟ้าชุ่มฝน

ทะเลลุกขึ้นยืน

ต่อหน้าชะตากรรมของเรือน้อยลำหนึ่ง
ท้องฟ้ากลั้นเสียงร่ำไห้
ก้มลงมอง
คนในบ้าน
ทนดูไม่ไหว จึงคุดคู้ตัว
ม้าบนแหลม
ละสายตาจากเรือที่ล่องลอย
ไม่ได้
สิ่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ทำอะไรกับสิ่งเล็กที่สุดเพียงหนึ่งไม่ได้
จึงกลั้นลมหายใจ
ด้วยกำลัง
ทะเลกลืนเรือได้
แต่ด้วยใจ
ทำอะไรกับเรือลำนั้นไม่ได้
ฟ้าจึงร่ำไห้
ต่อหน้าสิ่งเล็ก ๆ เพียงหนึ่ง
ทั้งทะเล ทั้งฟ้า ทั้งดิน
ทำอะไรไม่ได้เลย
ต่อหน้าลม ทั้งโลก
ชั่วขณะหนึ่ง
กลั้นลมหายใจ
เรือที่ละสายตาไม่ได้เช่นนั้น
มีอยู่ลำหนึ่ง
ในทุกดวงใจ