ระบำคลั่ง

บ้านมุงจากหลังหนึ่ง นั่งต่ำอยู่กลางทุ่ง ต้นไม้เอียงไปข้างหนึ่ง ฝูงอีกาหมุนเต็มฟ้า บนชานไม้มีคนหนึ่ง ในลานมีม้าหนึ่งตัว ทุกอย่างดูเหมือนแยกกันอยู่ แต่ทั้งหมดอยู่ในลมเดียวกัน ลมมองไม่เห็น แต่บ้าน ต้นไม้ นก ต่างรู้ทิศของมันแล้ว ภูมิถิ่นและสภาพอากาศ คือการที่พลังซึ่งมองไม่เห็นทำให้โลกหนึ่งอยู่ร่วมกัน แม้จะอยู่แยกกัน ก็รับลมเดียวกัน นั่นคือความหมายของการมีชีวิต ในภูมิถิ่นและสภาพอากาศเดียวกัน