رقص وحشی

خانه‌ای کاه‌پوش
میان دشت، نزدیک زمین نشسته است.
درخت به یک سو خمیده،
و دسته‌ی کلاغان آسمان را پر کرده می‌چرخند.
بر ایوان انسانی،
در حیاط اسبی.
همه گویی جدا هستند،
اما در یک بادند.
باد دیده نمی‌شود.
با این‌همه خانه، درخت و پرنده
از پیش جهتش را می‌دانند.
اقلیم یعنی نیرویی نادیدنی،
جهانی را به زندگی در کنار هم وادارد.
جدا زیستن،
و با این‌همه در برابر همان باد بودن.
این است زیستن در یک اقلیم.