ججو

میان رفتن و بازآمدن،
آرام به اقلیم می‌نگرد.
دریای این هنگام هنوز آبی است،
کوه و آسمان نیز کم‌نور می‌درخشند.
رنگ‌ها هنوز خشک نشده‌اند.
پیش از آن‌که بعدها همه‌ی نورها
به رنگ علف خشک فرو نشینند،
نقاش نخست باید جایی را که به آن بازگشته بود
دیرزمانی می‌نگریست.
اسب پیشِ روی زادگاه ایستاده است.
با تنی که بازگشته،
و دلی که هنوز بازنگشته را همراه دارد.
تن نخست می‌آید،
دل آهسته می‌آید.
بازگشت به خانه کارِ یک روز نبود؛
کارِ باقیِ عمر بود.