Jeju

Gidişle dönüş arasında yerin doğasına sessizce bakar.
O sırada deniz hâlâ mavi, dağla gök belli belirsiz parlaktır. Renk henüz kurumamıştır.
İleride bütün renkler kuru ot yaprağı rengine çökmeden, ressam önce döndüğü yere uzun süre bakmalıydı.
At memleketinin önünde durur.
Dönmüş bedeniyle henüz dönememiş gönlünü yanında taşıyarak.
Önce beden gelir, gönül yavaş gelir. Memlekete dönüş bir günlük değil, kalan ömrün işiydi.