یک روز

خورشید برآمد.
شوهر به مزرعه می‌رود،
زن به دریا.
شوهر گاو را می‌راند و زمین را شخم می‌زند.
عرق پشتش را خیس می‌کند.
زن به آب می‌رود.
حلزون دریایی برمی‌چیند،
آبالون برمی‌گیرد.
یکی بر زمین،
یکی در دریا.
زیر یک آسمان،
با یک دل،
بارِ یک روز را بر دوش می‌کشند.
کودک با آن عرق بزرگ شد.
با عرقی که پدر و مادر
هر روز از زمین و دریا بالا کشیدند.
همه‌ی روزهای جهان
چنین کسی را پرورده‌اند.