Wzburzone morze, mokre niebo

Morze się podnosi. Wobec losu małej łodzi niebo powstrzymuje płacz i patrzy w dół. Człowiek w domu kuli się, bo nie może patrzeć. Koń na cyplu nie może oderwać oczu od dryfującej łodzi. Największe rzeczy świata nie wiedzą, co począć z najmniejszą. Wstrzymują oddech. Siłą morze mogłoby połknąć łódź. Ale sercem nic nie może zrobić wobec tej jednej łodzi. Dlatego niebo płacze. Wobec jednego małego istnienia ani morze, ani niebo, ani ziemia nic nie mogą. Przed wiatrem cały świat na chwilę wstrzymuje oddech. W każdym sercu jest łódź, od której nie można oderwać wzroku.