Morze w burzy

Wiatr przechylił całe drzewo. Gałęzie i liście poszły w jedną stronę. Polna trawa kładzie się białymi smugami. Ani jedno źdźbło się nie opiera. Wszystkie w tę samą stronę. Koń i starzec stoją, zbliżając do siebie ciała. Ciepło konia przechodzi na człowieka, a dłoń człowieka spoczywa na końskiej szyi. Dom kryty strzechą obniża się wewnątrz kamiennego muru. Kłaść się to nie przegrywać. To sposób oddania ciała wiatrowi. Trawa się kładzie. Drzewo się gnie. Starzec przy koniu wciąż trzyma stopy na ziemi. Gdy wiatr ucichnie, trawa znów powstanie. Każde źdźbło, bez wyjątku, w tym samym miejscu, w którym leżało. Wytrwać to nie znaczy nigdy nie upaść. To zostawić w ziemi siłę, aby powstać raz jeszcze.