De zee in storm

De wind heeft
een hele boom doen hellen.
Takken en bladeren
zijn allemaal naar één kant gedreven.
Het wilde gras
ligt neer als witte lijnen.
Geen spriet gaat ertegenin:
alles dezelfde kant op.

Een paard en een oude man
staan dicht tegen elkaar aan.
De warmte van het paard gaat over op de mens,
de hand van de mens rust op de hals van het paard.
Een huis met strodak
maakt zich laag binnen de stenen muur.
Gaan liggen
is niet verliezen.
Het is je lichaam aan de wind toevertrouwen.
Het gras ligt neer,
de boom buigt.
Naast het paard
houdt de oude man zijn voeten tot het einde op de grond.
Als de wind gaat liggen,
richt het gras zich weer op.
Geen spriet ontbreekt,
op de plek waar hij lag.
Volhouden is niet
nooit vallen,
maar de kracht om weer op te staan
in de aarde achterlaten.