Ang Dagat sa Bagyo

Ibinaluktot ng hangin
Ang isang buong puno

Ang mga sanga at dahon
Ay tinangay sa iisang panig
Ang mga damo sa parang
Ay humihigang parang puting guhit
Walang isa mang lumalaban
Sa iisang direksiyon
Isang kabayo
At isang matanda
Ang nakatayong magkalapit ang katawan
Dumadaloy ang init ng kabayo sa tao
At nakapatong ang kamay ng tao sa leeg nito
Ang isang bahay na pawid
Ay nagpapakababa sa loob ng pader na bato
Ang paghiga
Ay hindi pagkatalo
Ito ang paraan ng pagpapaubaya sa hangin
Humihiga ang damo
Bumabaluktot ang puno
Ang matanda, sa tabi ng kabayo
Ay nakatapak sa lupa hanggang wakas
Kapag tumigil ang hangin
Babangon muli ang damo
Walang isa mang mawawala
Sa mismong lugar na hinigaan
Ang pagtitiis
Ay hindi ang hindi pagbagsak
Kundi ang pag-iwan sa lupa
Ng lakas na muling tumayo