เที่ยงวัน

ดวงอาทิตย์ลอยอยู่ ภาพนั้นสว่าง แต่ลมแรงจัด
ต้นไม้เอียงไปข้างหนึ่ง บ้านมุงจากก้มกายลงต่ำ ชายชราโค้งเอวค้ำไม้เท้าเดินไป
วันสว่างไม่ได้แปลว่าความยากของชีวิตหายไปด้วย ในแสงจ้าของเที่ยงวัน คนก็ยังโค้งงอ วันที่คนอื่นเห็นว่างาม อาจเป็นวันที่เขาทนได้ยากที่สุด
ลมคือกาลเวลาที่ผลักไสคน คือประวัติศาสตร์ที่เลี่ยงไม่ได้ คือน้ำหนักของชีวิตที่มาเยือนผู้ยังมีลมหายใจ
ชายชราไม่สู้กับลม เขาก้มกายลงแล้วก้าวไปทีละก้าว โค้งลงเพื่อไม่ล้ม ค้ำไม้เท้าเพื่อไม่หยุด
การทนอยู่ไม่ใช่การรอวันที่ไร้ลม แต่คือการไม่หลงทางของตนแม้อยู่กลางลม

วันนี้เขาก็ยังไป เหนือหลังที่โค้งงอ ดวงอาทิตย์เที่ยงวันสว่างไสว