Үд дунд

Нар тэнгэрт байна. Зураг гэгээтэй. Гэвч салхи ширүүн. Мод нэг тийш налж, Сүрлэн дээвэртэй байшин биеэ намсгана. Өвгөн нуруугаа бөхийлгөж, Таяг тулан алхана. Гэгээтэй өдөр боловч Амьдралын бэрх арилдаггүй. Үдийн тод гэрэлд ч хүн бөхийнө. Бусдад сайхан харагдах өдөр түүнд хамгийн тэсэхэд бэрх өдөр байж болно. Салхи бол хүнийг түлхэх он жилүүд. Зайлж боломгүй түүх. Хүн бүрт ирдэг амьдралын хүнд жин. Өвгөн салхитай тэмцдэггүй. Биеэ намсган Алхам алхмаар урагшилна. Унахгүйн тулд бөхийнө. Зогсохгүйн тулд таяг тулна. Тэсэж үлдэх гэдэг Салхигүй өдрийг хүлээх явдал биш. Салхин дунд ч Өөрийн замаа алдахгүй байх явдал юм.

Тэр өнөөдөр ч алхана. Бөгтөр нуруун дээгүүр нь үдийн нар тод гэрэлтэнэ.