Тэнгис бол хэнёгийн нулимс

Өргөн далай
Хатсан өвсний өнгөөр босов
Далайн дунд
Хар хад дугуй хонхойж
Түүний яг голд
Хоёр хүн нүүр тулан бөхийжээ
Бие биеийнхээ мөрөнд толгойгоо шигтгэн
Нэг бөөн мэт жижигхэн нийлжээ
Ус хүйтэн,
салхи их.
Байгаа юм нь
бие биеийнхээ илч төдий.
Жижиг арал.

Жижиг хоёр хүн.
Гэвч энэ давчуу газраас
Бүх ертөнцийн жин мэдрэгдэнэ.
Салхи том.
Далай өргөн.
Хүн жижиг.
Тиймээс улам ойртдог.
Тэсэж үлдэх гэдэг
Аварга ертөнцийг дийлэх явдал биш.
Нурчихгүйн тулд
Бие биедээ түшихийн нэр юм.

Далайг хэнё шумбагч эмэгтэйн нулимс гэдэг.
Тэр нулимс далай болдоггүй нь
түших нэг мөр
одоо ч хажууд байгаа учраас юм.