ทะเลคือน้ำตาของแฮนยอ

ทะเลกว้าง
ลุกขึ้นเป็นสีหญ้าแห้ง
กลางทะเล
หินดำเว้าเป็นวงกลม

และตรงใจกลางนั้น
คนสองคนคุดคู้หันหน้าเข้าหากัน
ซบหัวลงบนบ่าของกันและกัน
รวมกันเล็ก ๆ ราวก้อนเดียว
น้ำนั้นเย็น
ลมนั้นแรง
สิ่งที่มี
คือไออุ่นของกันและกันเท่านั้น
เกาะเล็ก ๆ
คนเล็ก ๆ สองคน
แต่ในที่แคบนี้
สัมผัสได้ถึงน้ำหนักของทั้งโลก
ลมแรง
ทะเลกว้าง
คนนั้นเล็ก
จึงยิ่งเบียดชิดกันเข้าไป
การทนอยู่
ไม่ใช่การเอาชนะโลกอันมหึมา
แต่คือการพิงกายกันและกัน
เพียงพอที่จะไม่พังลง
ว่ากันว่า ทะเลคือน้ำตาของแฮนยอ หญิงนักดำน้ำแห่งเชจู
น้ำตานั้นไม่กลายเป็นทะเล
ก็เพราะบ่าที่ให้พิง
ยังเหลืออยู่ข้างกายอีกหนึ่ง