Morze jest łzą haenyeo

Szerokie morze podniosło się w kolorze suchej trawy. Pośrodku morza czarna skała wydrążona jest w okrąg. W samym jej wnętrzu dwoje ludzi kuli się naprzeciw siebie. Chowają głowy w ramionach drugiego i zbierają się razem w jedną małą bryłę. Woda jest zimna, wiatr potężny. Mają tylko ciepło swoich ciał. Mała wyspa. Dwoje małych ludzi. A jednak w tym ciasnym miejscu czuje się ciężar całego świata. Wiatr jest wielki. Morze jest szerokie. Człowiek jest mały. Dlatego zbliżają się jeszcze bardziej. Wytrwać nie znaczy pokonać ogromny świat, lecz oprzeć się o siebie nawzajem tyle tylko, by się nie załamać. Mówiono, że morze jest łzami haenyeo, kobiet nurkujących w morzu. Te łzy nie stają się morzem, bo obok wciąż jest ramię, na którym można się oprzeć.