Η θάλασσα είναι το δάκρυ των haenyeo

Η πλατιά θάλασσα σηκώθηκε στο χρώμα του ξερού χόρτου.
Στη μέση της θάλασσας, ένας μαύρος βράχος σκάφτηκε στρογγυλά,
και στη μέση του δυο άνθρωποι κουλουριάστηκαν αντικριστά.
Ο καθένας θάβει το κεφάλι στον ώμο του άλλου,
μαζεμένοι μικροί, σαν ένας όγκος.
Το νερό είναι κρύο,
ο άνεμος μεγάλος.
Έχουν μόνο
τη ζεστασιά των σωμάτων τους.
Μικρό νησί, δυο μικροί άνθρωποι.
Μα σε τούτον τον στενό τόπο ψηλαφείς το βάρος όλου του κόσμου.
Ο άνεμος μεγάλος, η θάλασσα πλατιά.
Ο άνθρωπος μικρός.
Γι’ αυτό μαζεύονται πιο κοντά.
Το να αντέχεις δεν είναι να νικάς έναν πελώριο κόσμο,
αλλά να ακουμπάς το σώμα σου στον άλλον
όσο χρειάζεται για να μη γκρεμιστείς.
Είπαν πως η θάλασσα είναι τα δάκρυα των δυτριών.
Αν τα δάκρυα αυτά δεν γίνονται θάλασσα,
είναι επειδή υπάρχει ακόμη δίπλα
ένας ώμος για να ακουμπήσουν.