دریا اشک هائنیو است

دریای پهناور
به رنگ علف خشک برخاست.
میان دریا
صخره‌ای سیاه، گودیِ گردی دارد،

و درست در میانش
دو تن روبه‌روی هم درخودخمیده‌اند.
سر در شانه‌ی یکدیگر نهاده،
چون یک پاره، کوچک گرد آمده‌اند.
آب سرد است،
باد بزرگ.
آنچه دارند
تنها گرمای تنِ یکدیگر است.
جزیره‌ای کوچک،
دو انسانِ کوچک.
اما در همین جای تنگ
سنگینی همه‌ی جهان لمس می‌شود.
باد بزرگ است،
دریا پهناور.
انسان کوچک است.
پس بیشتر به هم نزدیک می‌شوند.
تاب‌آوردن
پیروزی بر جهانِ عظیم نیست.
تن به یکدیگر تکیه دادن است،
همان‌قدر که فرونریزند.
گفته‌اند دریا اشکِ زنان غواص است.
آن اشک دریا نمی‌شود،
چون شانه‌ای برای تکیه
هنوز در کنارشان هست.