دریا اشک هائنیو است

به یک نگاه که ببینی
تنها تصویری زرد است.
یک خطِ افق،
چند خطِ سیاه.
اما طولانی که بنگری، دیگر است.
در میانه
زنی غواص، با تنی سنگین، دمر افتاده است.
آن تن
آرام‌آرام آشکار می‌شود.
دور، در چپ،
قایقی کوچک
چون نقطه بر افق آویخته است.
تند که ببینی، دیده نمی‌شود.
طولانی که بنگری تنها
آنچه دریا ریخته، دیده می‌شود.
رنگِ رنگ‌باخته
خالی نیست.
اندوهِ ناگفته
در آن نشت کرده است.
طولانی نگریستن
یعنی در رنگِ رنگ‌باخته
گریه‌ای دیرین را یافتن.
انسان نیز چنین است.
تند که ببینی، از کنارش می‌گذری،
طولانی که بنگری تنها
گریه‌ی درونش دیده می‌شود.