De zee is de traan van de haenyeo

Wie vluchtig kijkt,
ziet slechts een geelachtig beeld.
Eén horizonlijn,
een paar zwarte lijnen.
Maar wie lang kijkt, ziet iets anders.
In het midden
ligt een haenyeo zwaar voorover.
Haar lichaam
komt langzaam tevoorschijn.
Ver weg links
hangt een kleine boot
als een stip aan de horizon.
Wie snel kijkt, ziet het niet.
Je moet lang kijken
om te zien wat de zee heeft vergoten.
De verbleekte kleur
is niet leeg.
Onuitgesproken verdriet
is erin doorgedrongen.
Lang kijken betekent
in de verbleekte kleur
oud verdriet vinden.
Met mensen is het ook zo.
Wie snel kijkt, loopt voorbij.
Je moet lang kijken
om de tranen binnenin te zien.