Zelfportret

Een jong gezicht verschijnt tegen een donkere achtergrond.
Achterovergekamd haar, een zwart pak, een iets scheve stropdas.
De ogen kijken niet recht vooruit. Terwijl ze iets bekijken, zijn ze gericht op een verre plek, ergens anders dan hier.

In die ogen liggen nog onuitgesproken dromen en het verdriet van de jeugd. De lippen zijn stevig gesloten, maar daarachter schuilen talloze woorden die hij nog zal moeten schilderen.
In een vreemd land kijkt hij stil naar zijn eigen gezicht. Tussen de plek die hij verliet en de plek die hij nog niet bereikte, zet hij zichzelf met het penseel neer.
Hij schilderde niet zijn jeugdige uiterlijk. Het is het eerste gezicht van zijn eigen bestaan, alleen in de wereld geworpen.
Het verlangen begon al in die afgewende blik.
Dat dit gezicht veel later een oude man zou worden die alleen in een leeg veld stond, wist hij toen niet.
Maar zijn ogen keken al naar die verre plek.