Werktekst
zelfs de blauwe schaduw
die over de sneeuw uitvloeit —
alles is zorgvuldig geschilderd.
De schilder wist al
hoe men het zichtbare schildert.
Hij kon de verhoudingen
van het onderwerp vatten,
diepte in de ruimte brengen,
en de fijne verschillen
van winterlicht
op het doek overbrengen.
Het nauwkeurige oog
en de geoefende hand
van het academisme
bewaken dit doek nog.
Maar zijn weg
stopte hier niet.
Langzaam schilderde hij
niet meer de tak van de boom,
maar de wind
die de tak beweegt.
Niet de vorm van het huis,
maar de schaduw
die het huis bergt,
en de houding
waarmee het standhoudt.
Niet het gezicht van de mens,
maar de rug
die boog voor de tijd.
Niet de kleur
die voor de ogen ligt,
maar de kleur van verdord gras,
die lang zon en wind
had verdragen.
In dit winterlandschap
is alles nog helder.
De boom is boom.
Het huis is huis.
De sneeuw is sneeuw.
Maar later
vervagen die grenzen
in de wind.
De boom wordt
het lichaam van de wind.
Het huis wordt
de houding van het standhouden.
De mens wordt
een klein wezen
binnen Pungto.
Hij wierp het schilderen
niet weg.
Juist omdat hij het
zo goed kende,
kon hij ten slotte
weglaten.
Van academisme
naar Pungto.
Van de hand
die voorwerpen schildert
naar het lichaam
dat de wereld verdraagt.
Zo ging zijn schilderkunst
van weergave naar zijn,
van vorm
naar houding.
# Deel twee
Verhalen
# De mensen die doorleven
Binnen dat Pungto
leven de mensen door.
Kerncontext
Byun Shi-Ji was een Koreaanse moderne en hedendaagse schilder die Jeju’s Fūdo niet als decor, maar als bestaansvoorwaarde schilderde. Eenzaamheid, wachten, wind en de kleur van droog gras vormen een glokaal Koreaans modernisme dat plaats en wereld met elkaar verbindt.