Changdeokgung Sarayı

Karla örtülü avluda ağaçlar dimdik durur.
Dalların ayrılışı, kiremitlerin kıvrımı, karın üzerine yayılan mavi gölge bile özenle çizilmiştir.
Ressam görüneni çizmeyi zaten biliyordu. Nesnelerin oranını kurmayı, mekâna derinlik vermeyi, kış ışığının ince farklarını resme aktarmayı biliyordu. Akademizmin öğrettiği keskin gözle ustalaşmış el resmi ayakta tutar.
Ama yolu burada durmadı.
Giderek ağacın dallarından çok onları sallayan rüzgârı, evin biçiminden çok barındırdığı gölgeyi ve dayanan duruşunu çizdi. İnsan yüzünden çok yıllar karşısında eğilen sırtı çizdi; göz önündeki renkten çok güneşe ve rüzgâra uzun süre dayanmış kuru ot yaprağı rengini bıraktı.
Bu kış manzarasında her şey hâlâ nettir. Ağaç ağaçtır, ev evdir, kar kardır. Ama ileride bu sınırlar rüzgârda bulanıklaşır. Ağaç rüzgârın bedeni, ev dayanmanın duruşu, insan yerin doğası içindeki küçük bir varlık olur.
Çizmeyi bildiğini bir kenara atmadı.
Çok iyi bildiği için sonunda eksiltebildi.
Temsilden varlığa. Biçimden duruşa.
Karla örtülü bu avluda o uzun yol başlamaktaydı.

İkinci Bölüm · Öyküler — Yaşamaya Devam Edenler
İkinci Bölüm
Öyküler
Yaşamaya Devam Edenler
O yerin doğası içinde
insanlar yaşar.