Otoportre

Loş bir zemin önünde genç bir yüz belirir.
Geri taranmış saçlar, siyah takım elbise, biraz eğri bir kravat.
Gözler karşıya bakmaz. Bir şeye bakarken bile burası olmayan uzak bir yere yönelir.

O gözlerde henüz söylenmemiş bir düşle gençliğin hüznü birlikte durur. Dudakları sımsıkı kapalıdır ama içinde ileride çizmesi gereken sayısız söz saklıdır.
Yabancı bir yerde kendi yüzüne sessizce bakar. Ayrıldığı yerle henüz varamadığı yer arasında kendini fırçayla ayakta tutar.
Çizdiği, gençliğinin görünüşü değildir. Dünyaya tek başına atılmış kendi varlığının ilk yüzüdür.
Özlem, yana dönük bakışta çoktan başlamıştır.
Bu yüzün uzak bir gelecekte boş kırda tek başına duran bir yaşlıya dönüşeceğini o zaman bilmiyordu.
Ama gözleri o uzak yere çoktan bakıyordu.