Artwork text
Ένα νεανικό πρόσωπο επιπλέει μπροστά σ’ ένα σκοτεινό φόντο.
Μαλλιά χτενισμένα προς τα πίσω, μαύρο κοστούμι, μια γραβάτα λίγο στραβή.
Τα μάτια δεν κοιτούν μπροστά.
Κοιτάζουν κάτι, μα είναι στραμμένα σ’ έναν μακρινό τόπο, όχι εδώ.
Σ’ εκείνα τα μάτια υπάρχουν μαζί ένα όνειρο που δεν ειπώθηκε ακόμη και η θλίψη των
νεανικών ημερών.
Τα χείλη είναι σφιχτά κλειστά, μα πίσω τους κρύβονται αμέτρητα λόγια που πρέπει να
ζωγραφιστούν.
Σε ξένη γη κοιτάζει ήσυχα το πρόσωπό του.
Ανάμεσα στον τόπο που άφησε και στον τόπο που δεν έφτασε ακόμη, στήνει τον εαυτό
του με το πινέλο.
Αυτό που ζωγράφισε δεν είναι η όψη των νεανικών ημερών.
Είναι το πρώτο πρόσωπο της ύπαρξής του, ριγμένης μόνης μέσα στον κόσμο.
Η νοσταλγία ξεκίνησε κιόλας μέσα σ’ εκείνο το βλέμμα που κοιτάζει αλλού.
Έργο 39 · «Η θάλασσα είναι τα δάκρυα των γυναικών της θάλασσας» ·
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.