Αυτοπροσωπογραφία

Ένα νεανικό πρόσωπο επιπλέει μπροστά σ’ ένα σκοτεινό φόντο. Μαλλιά χτενισμένα προς τα πίσω, μαύρο κοστούμι, μια γραβάτα λίγο στραβή. Τα μάτια δεν κοιτούν μπροστά. Κοιτάζουν κάτι, μα είναι στραμμένα σ’ έναν μακρινό τόπο, όχι εδώ. Σ’ εκείνα τα μάτια υπάρχουν μαζί ένα όνειρο που δεν ειπώθηκε ακόμη και η θλίψη των νεανικών ημερών. Τα χείλη είναι σφιχτά κλειστά, μα πίσω τους κρύβονται αμέτρητα λόγια που πρέπει να ζωγραφιστούν. Σε ξένη γη κοιτάζει ήσυχα το πρόσωπό του. Ανάμεσα στον τόπο που άφησε και στον τόπο που δεν έφτασε ακόμη, στήνει τον εαυτό του με το πινέλο. Αυτό που ζωγράφισε δεν είναι η όψη των νεανικών ημερών. Είναι το πρώτο πρόσωπο της ύπαρξής του, ριγμένης μόνης μέσα στον κόσμο. Η νοσταλγία ξεκίνησε κιόλας μέσα σ’ εκείνο το βλέμμα που κοιτάζει αλλού. Τότε δεν ήξερε πως το πρόσωπο αυτό θα γινόταν πολύ αργότερα ένας γέροντας μόνος σ’ έναν άδειο κάμπο. Μόνο τα μάτια κοιτούσαν κιόλας εκείνον τον μακρινό τόπο.