Sariling Larawan

Isang batang mukha ang lumilitaw sa harap ng madilim na likuran.
Buhok na sinuklay paatras, itim na terno, medyo hiwid na kurbata.
Hindi tumitingin nang tuwid ang mga mata. May minamasdan, ngunit patungo sa malayo, hindi rito.
Sa mga matang iyon, magkasama ang pangarap na hindi pa nasasabi at ang lungkot ng kabataan.
Mahigpit na nakatikom ang mga labi, ngunit sa loob nito, nagtatago ang napakaraming salitang kailangan pang
ipinta balang-araw.
Sa banyagang lupain, tahimik niyang minamasdan ang sariling mukha.
Sa pagitan ng lugar na iniwan at ng lugar na hindi pa nararating, itinatayo niya ang sarili sa pamamagitan ng
pinsel.
Ang ipininta niya ay hindi ang anyo ng kabataan.
Ito ang unang mukha ng kaniyang pag-iral, na mag-isang itinapon sa mundo.
Ang pangungulila ay nagsimula na sa tinging iyon na nakalihis.
Hindi niya alam noon na ang mukhang ito ay magiging matandang mag-isang nakatayo sa hungkag na parang sa malayong hinaharap.
Ngunit nakatingin na ang mga mata sa malayong lugar na iyon.