ภาพเหมือนตนเอง

ใบหน้าหนุ่มใบหนึ่งลอยอยู่หน้าพื้นหลังมืดสลัว
ผมหวีเสยไปด้านหลัง สูทสีดำ เนกไทเอียงเล็กน้อย
ดวงตาไม่มองตรงมาข้างหน้า แม้จ้องมองบางสิ่ง ก็มุ่งไปยังที่ไกล ไม่ใช่ที่นี่

ในดวงตานั้นมีทั้งความฝันที่ยังไม่ได้เอ่ย และความเศร้าของวัยหนุ่มอยู่ด้วยกัน ริมฝีปากปิดสนิท แต่ภายในซ่อนถ้อยคำนับไม่ถ้วนที่ต้องวาดต่อไป
บนแผ่นดินแปลกหน้า เขาเพ่งมองใบหน้าตนอย่างเงียบ ๆ ระหว่างที่ที่จากมากับที่ที่ยังไปไม่ถึง เขาตั้งตัวเองขึ้นด้วยพู่กัน
สิ่งที่เขาวาดไม่ใช่รูปลักษณ์ของวัยหนุ่ม แต่คือใบหน้าแรกของตัวตนที่ถูกทิ้งไว้ลำพังในโลก
ความอาลัยได้เริ่มขึ้นแล้ว ในสายตาที่เหลือบเบือนไปนั้น
ว่าใบหน้านี้ในอนาคตอันไกลจะกลายเป็นชายชราที่ยืนลำพังกลางทุ่งว่าง เขาในตอนนั้นหารู้ไม่
เพียงแต่ดวงตาได้มองไปยังที่ไกลนั้นแล้ว