พระราชวังชางด็อกกุง

ในลานที่ปกคลุมด้วยหิมะ ต้นไม้ยืนตรง
การแตกกิ่ง เส้นโค้งของกระเบื้อง จนถึงเงาสีน้ำเงินที่แผ่ซ่านบนหิมะ ล้วนวาดไว้อย่างละเอียด
จิตรกรรู้วิธีวาดสิ่งที่มองเห็นอยู่แล้ว จับสัดส่วนของวัตถุ สร้างความลึกของที่ว่าง ถ่ายทอดความต่างอันละเอียดอ่อนของแสงหน้าหนาวลงในภาพ ดวงตาที่แม่นยำและมือที่ชำนาญซึ่งการวาดแบบสถาบันสอนไว้ กำลังค้ำภาพนี้อยู่
แต่เส้นทางของเขาไม่ได้หยุดอยู่ตรงนี้
ทีละน้อย เขาวาดลมที่พัดกิ่งไม้มากกว่าตัวกิ่ง วาดเงาที่บ้านโอบไว้และท่าทางของการทนอยู่มากกว่ารูปทรงของบ้าน วาดหลังที่โค้งงอต่อหน้ากาลเวลามากกว่าใบหน้าคน และทิ้งสีหญ้าแห้งที่ทนแดดทนลมมานานไว้ มากกว่าสีที่อยู่ตรงหน้า
ทิวทัศน์ฤดูหนาวนี้ยังชัดเจนทุกอย่าง ต้นไม้คือต้นไม้ บ้านคือบ้าน หิมะคือหิมะ
แต่ในภายหลัง เส้นแบ่งเหล่านั้นเลือนไปในสายลม ต้นไม้กลายเป็นกายของลม บ้านกลายเป็นท่าทางของการทนอยู่ คนกลายเป็นสิ่งเล็ก ๆ ที่อยู่ในภูมิถิ่นและสภาพอากาศ
เขาไม่ได้ทิ้งวิธีวาด
เพราะรู้ดีเกินไป จึงตัดทอนออกได้ในที่สุด
จากการจำลองสู่การดำรงอยู่ จากรูปทรงสู่ท่วงท่า
ในลานที่ปกคลุมด้วยหิมะนี้ เส้นทางอันไกลนั้นกำลังเริ่มต้นขึ้น

ภาคสอง · เรื่องเล่า — ผู้คนที่ดำรงชีวิตต่อไป
ภาคสอง
เรื่องเล่า
ผู้คนที่ดำรงชีวิตต่อไป
ภายในภูมิถิ่นและสภาพอากาศนั้น
ผู้คนดำรงชีวิตต่อไป