ฤดูใบไม้ร่วงที่ศาลาแอรย็อน

ริมสระมีศาลาหลังหนึ่งตั้งอยู่
ต้นไม้ที่ใบเปลี่ยนสีห่มทั้งเขียว เหลือง และแดงไว้ด้วยกัน หลังคากระเบื้องจมอยู่ในเงาเข้ม น้ำในสระรับแสงทั้งหมดนั้นกลับหัวเข้าไว้
ในภาพมีสีมากมาย ทั้งแดง ทั้งเขียว ทั้งเหลือง
จิตรกรหนุ่มรู้จักความหรูหรา และวาดมันได้ด้วย
แต่ในภายหลัง เขาค่อย ๆ วางสีมากมายเหล่านี้ลงทีละสี
เมื่อละความหรูหราแล้ว อะไรเหลืออยู่ คำตอบนั้นยังไม่สะท้อนในสระนี้
เพียงแต่ภาพนี้บอกว่า ผู้ที่รู้จักละทิ้งเท่านั้น ที่มีสิ่งให้ละทิ้ง
ในอนาคตอันไกลโพ้น คำตอบนั้นกลับคืนมาเป็นสีหญ้าแห้งเพียงสีเดียว