پاییز در کوشک آریون

بر لبِ برکه کوشکی ایستاده است.
درختان با برگ‌های پاییزی، سبز و زرد و سرخ را با هم بر تن دارند. بامِ سفالین در سایه‌ی ژرف فرورفته، و آبِ برکه همه‌ی آن رنگ‌ها را وارونه در خود می‌گیرد.
در تصویر رنگ بسیار است. هم سرخ، هم سبز، هم زرد.
نقاشِ جوان شکوه را می‌شناخت، و کشیدنش را نیز می‌دانست.
اما بعدها این رنگ‌های بسیار را یکی‌یکی فرومی‌نهد.
پس از رها کردنِ شکوه، چه می‌ماند؟ آن پاسخ هنوز در این برکه نتابیده.
تنها این تصویر می‌گوید — کسی که رها کردن را می‌داند، همان است که چیزی برای رها کردن دارد.
در آینده‌ای دور، آن پاسخ، به یک رنگِ علف خشک بازمی‌گردد.