شب مهتابی

ماه هر دو بازو را بالا برد
و چشمانش را پوشاند.
چون تابِ دیدن نداشت.
پایین‌تر
قایقی کوچک آبِ سیاه را می‌گذرد.
درختِ خشک دست پیش می‌برد.
ماه تا آخر
چشم‌پوشیده
آن شب را روشن می‌کند.
پوشاندن
روی‌گرداندن نیست.
آن‌قدر طولانی نگاه کرده
که دیگر تاب دیدن ندارد.
با نادیدن نیز
اندوه محو نمی‌شود.
با این‌همه ماه
آن شب را رها نکرد.