Istana Changdeokgung

Di halaman yang diliputi salji, pokok-pokok berdiri tegak.
Cabang dahan, lengkung genting, hingga bayang kebiruan yang melebar di
atas salji — semuanya dilukis dengan teliti.
Pelukis itu sudah tahu cara melukis yang kelihatan.
Dia tahu menangkap nisbah benda, membina kedalaman ruang, dan
memindahkan perbezaan halus cahaya musim sejuk ke dalam gambar.
Mata yang tepat dan tangan mahir yang diajar akademisme masih
menjaga gambar ini.
Tetapi jalannya tidak berhenti di sini.
Beransur-ansur, daripada dahan pokok dia melukis angin yang
menggoyangkannya,
daripada bentuk rumah — bayang yang didukung rumah itu dan sikap
bertahannya,
daripada wajah manusia — belakang yang bongkok di hadapan tahun-
tahun,
dan daripada warna di hadapan mata, dia meninggalkan warna rumput
kering yang lama menanggung matahari dan angin.
Dalam pemandangan musim sejuk ini semuanya masih jelas.
Pokok ialah pokok, rumah ialah rumah, salji ialah salji.
Tetapi kemudian batas-batas itu kabur di dalam angin.
Pokok menjadi tubuh angin,
rumah menjadi sikap bertahan,
dan manusia menjadi wujud kecil yang diletakkan di dalam alam dan kehidupan tempat.
Dia tidak membuang ilmu melukis.
Kerana terlalu mengenalinya, akhirnya dia mampu menanggalkan.
Daripada penggambaran kepada kewujudan. Daripada bentuk kepada sikap.
Di halaman bersalji ini, perjalanan yang jauh itu sedang bermula.

Bahagian Kedua · Kisah — Manusia yang meneruskan hidup
Bahagian Kedua
Kisah
Manusia yang meneruskan hidup
Dalam alam dan kehidupan tempat itu,
manusia menjalani hidup.