พายุ

ท้องฟ้าดำมืด
ลมแรงจัด
ต้นไม้เอียง
บ้านมุงจากต่ำลง
คนกอดคอม้าไว้
ม้ารับน้ำหนักของคน
ใครกันปกป้องใคร
บอกไม่ได้
มือที่กอดไว้เป็นเสาหลัก
หรือคอที่รองรับเป็นเสาหลัก
ทั้งสองในพายุ
ยืนอยู่ราวกายเดียว

การทนอยู่
ไม่ใช่การเข้มแข็งขึ้นลำพัง
แต่คือการยืมกายกันและกัน
เพียงพอที่จะไม่พังลง
เมื่อพายุผ่านพ้นไป
ก็จึงรู้ว่า
ต่างฝ่ายนั่นเอง
ที่ทำให้อีกฝ่ายยืนอยู่ได้