Fırtına

Gök kara,
rüzgâr serttir.
Ağaç eğilir,
saz damlı ev alçalır.
İnsan atın boynuna tutunur,
at insanın ağırlığına dayanır.
Kimin kimi koruduğu
bilinmez.
Direk olan, tutunan el midir,
yoksa onu kabul eden boyun mu?
İkisi fırtınanın içinde
tek beden gibi durur.

Dayanmak,
tek başına güçlenmek değildir.
Yıkılmayacak kadar
birbirinin bedenini ödünç almaktır.
Fırtına geçince
anlaşılır:
Birbirlerini
ayakta tutmuşlardır.