منظره‌ای با گاو

در میان دشت خانه‌ای کاه‌پوش.
کاج راست ایستاده و بر سقف سایه می‌گذارد.
گاوِ جلوی خانه آرام منتظر انسان است.
خانه‌ای خالی نیست.
خانه‌ای است که کسی لحظه‌ای آن را ترک کرده.
آفتاب روشن است.
پرتوهایش را می‌گسترد و خانه را روشن می‌کند.
نه رفتنی هست، نه وداعی؛
نیمروزِ یک روز معمولی.
وقتی بگذرد،
بیش از همه دلتنگ همین روزها می‌شویم.