ساحل و اسبچه

اسب علف می‌خورد،
کودک خاک را لمس می‌کند.
هرچه نزدیکی بیشتر باشد،
کلمات کمتر می‌شوند.
همراهان دیرینه، حتی بی‌آن‌که به هم بنگرند،
می‌دانند که کنار هم‌اند.
نیمروز معمولی، بی‌هیچ حادثه‌ی بزرگ.
بی‌آن‌که صدا کنی کنار بودن،
بی‌آن‌که ببینی با هم بودن.
این آرامش، زندگی روزمره‌ی ججو است.
خوشبختی بسیار وقت‌ها با چنین چهره‌ای می‌آید:
چهره‌ای که در آن هیچ اتفاقی نمی‌افتد.