ساحل و اسبچه

اسب علف می‌خورد،
کودک خاک را لمس می‌کند.
هرچه نزدیکی بیشتر باشد،
کلمات کمتر می‌شوند.
کنارِ دیرینه، بی‌آن‌که به هم بنگرند،
می‌داند که کنارِ هم است.
نیمروز معمولی، بی‌هیچ حادثه‌ی بزرگ.
بی‌آن‌که صدا کنی کنار بودن،
بی‌آن‌که ببینی با هم بودن.
این آرامش، روزمرگی ججو است.
خوشبختی بسیار وقت‌ها با چنین چهره‌ای می‌آید:
چهره‌ای که در آن هیچ اتفاقی نمی‌افتد.