Haenyeo

Na bliskiej piaszczystej plaży rozbijają się białe fale. Kobieta siedzi, wsparta ukośnie na boku. Ciało, które wyszło z wody, odpoczywa chwilę na lądzie. Skóra, piasek i morze — wszystko tonie w tym samym świetle. Gdyby barwa była świeżo położona, byłaby wyraźniejsza i lżejsza. Ale ta barwa wyblakła po długim przyjmowaniu słońca i znoszeniu wiatru. Było jedno światło. Ale w tym jednym świetle nałożyło się wiele czasów. Tyle, ile głębi miały wody, które przebyła ta kobieta. Głębia nie przychodzi przez ściemnienie barwy. Powstaje dopiero po długim blaknięciu tego, co wytrwało.