Haenyeo

Sa malapit na buhanginan, bumabasag ang puting alon, at isang babae ang nakaupong pahilig na nakasandal.
Ang katawang umahon sa tubig ay sandaling nagpapahinga sa lupa.
Ang balat, ang buhangin, ang dagat — nakalubog sa iisang liwanag.
Kung bagong pahid na kulay ito, mas malinaw at mas magaan sana.
Ngunit ang kulay na ito ay kumupas sa mahabang pagbilad sa araw at pagtitiis sa hangin.
Iisang liwanag, ngunit sa loob nito, nagkapatong-patong ang maraming panahon, kasinglalim ng mga tubig na dinaanan ng babaeng ito.
Ang lalim ay hindi nagmumula sa pagtingkad.
Isinisilang lamang ito sa dulo ng mahabang pagtitiis at pagkupas.