Tanghaling-tapat

Nakalutang ang araw at maliwanag ang larawan.
Ngunit malakas ang hangin.
Nakahilig ang puno sa isang panig, at nagpapakababa ang bahay na pawid. Ang matanda ay naglalakad na
nakayuko, nakatukod ng tungkod.
Hindi dahil maliwanag ang araw ay nawawala na ang hirap ng buhay.
Kahit sa maliwanag na tanghali, yumuyuko ang tao. Ang araw na mukhang maganda sa iba ay maaaring pinakamahirap niyang tiisin.
Ang hangin ay ang panahong nagtutulak sa tao, kasaysayang hindi maiiwasan, at bigat ng buhay na dumarating
sa bawat isa.
Hindi nakikipaglaban ang matanda sa hangin. Nagpapakababa siya at humahakbang nang paisa-isa.
Yumuyuko upang hindi matumba, tumutukod upang hindi tumigil.
Ang pagtitiis ay hindi paghihintay sa araw na walang hangin, kundi ang hindi pagkaligaw sa sariling
daan kahit sa loob ng hangin.
Nagpapatuloy siya ngayon. Maliwanag ang araw ng tanghali sa ibabaw ng kaniyang nakayukong likod.