Artwork text
ทะเลกว้าง
ลุกขึ้นเป็นสีหญ้าแห้ง
กลางทะเล
หินดำเว้าเป็นวงกลม
และตรงใจกลางนั้น
คนสองคนคุดคู้หันหน้าเข้าหากัน
ซบหัวลงบนบ่าของกันและกัน
รวมกันเล็ก ๆ ราวก้อนเดียว
น้ำนั้นเย็น
ลมนั้นใหญ่
สิ่งที่มี
คือไออุ่นของกันและกันเท่านั้น
เกาะเล็ก ๆ
คนเล็ก ๆ สองคน
แต่ในที่แคบนี้
น้ำหนักของทั้งโลกสัมผัสได้
ลมใหญ่
ทะเลกว้าง
คนนั้นเล็ก
จึงยิ่งเบียดชิดกันเข้าไป
การทนอยู่
ไม่ใช่การเอาชนะโลกอันมหึมา
แต่คือการพิงกายกันและกัน
เพียงพอที่จะไม่พังลง
ว่ากันว่า ทะเลคือน้ำตาของแฮนยอ
น้ำตานั้นไม่กลายเป็นทะเล
ก็เพราะบ่าที่ให้พิง
ยังเหลืออยู่ข้างกายอีกหนึ่ง
Key context
พยอน ชี-จี เป็นจิตรกรเกาหลีสมัยใหม่และร่วมสมัย ผู้มองภูมิภาวะ Fūdo ของเชจูไม่ใช่ฉากหลัง แต่เป็นเงื่อนไขของการดำรงอยู่ ความโดดเดี่ยว การรอคอย ลม และสีของหญ้าแห้ง ก่อรูปเป็นสมัยใหม่นิยมเกาหลีแบบท้องถิ่น-สากลที่หยั่งรากในสถานที่และเปิดสู่โลก
จิตรกรเชจูศิลปะความโดดเดี่ยวฟูโด Fūdo (ภูมิแวดล้อมและภูมิอากาศ)การรอคอยสมัยใหม่ทางศิลปะโกลคัลลิซึมจิตรกรเกาหลี