อีโอโด

ทุกอย่างเป็นสีฟ้า
ท้องฟ้าและทะเล
เย็นลงในสีเดียวกัน
กิ่งไม้แห้งริมฝั่ง
พันเกี่ยวกัน
นอนราบต่ำติดพื้น
ลมที่ปะทะมาตลอดชีวิต
ยังคงอยู่ในร่างของมัน
ไกลออกไปกลางทะเล
เกาะหินแห่งหนึ่ง
ลอยอยู่ราวจุดเล็ก ๆ
ในระยะที่เอื้อมไม่ถึง
เราอาจเรียกสิ่งนี้ว่า
ทิวทัศน์
แต่ลมอยู่ใกล้เกินไป
ที่จะเรียกเช่นนั้น
ไม่ทันรู้ตัว ชายเสื้อก็ไหว
ลมหายใจก็เย็นลง
ผู้มอง
ไม่ได้อยู่ภายนอกกรอบภาพ
แต่ได้ก้าวเข้ามาแล้ว
ท่ามกลางกิ่งไม้เปียก
ฟูโด ภูมิอากาศและลักษณะเฉพาะของถิ่น
ไม่ใช่สิ่งที่มองจากระยะไกล

แต่คือการยืนอยู่ภายใน
รับลมเดียวกัน
และเย็นลงด้วยกัน
เกาะนั้นยังอยู่ไกล
แต่ลม
อยู่ที่นี่แล้ว