Иодо

Бүх юм цэнхэр.
Тэнгэр, тэнгис хоёр
нэгэн өнгөнд хөрчээ.
Эргийн хатсан мөчрүүд
хоорондоо орооцолдон
газарт наалдан хэвтэнэ.
Насан туршдаа тосож авсан салхи
тэдний биед үлджээ.
Алсын тэнгисийн дунд
ганц хадат арал
хүрч боломгүй зайд
жижигхэн цэг болон хөвнө.
Үүнийг байгалийн үзэмж гэж
нэрлэж болох л юм.
Гэвч тэгж нэрлэхэд
салхи дэндүү ойрхон.
Нэг мэдэхэд хувцасны хормой хөдөлж,
амьсгал хөрнө.
Харж буй хүн
жаазны гадна зогсохгүй.
Нойтон мөчрүүдийн завсраар
аль хэдийн оржээ.
Фүдо буюу нутаг орны уур амьсгал, мөн чанарыг
холоос харж мэдэрдэггүй.

Дотор нь зогсож,
ижил салхийг тосон,
хамтдаа хөрөх юм.
Тэр арал одоо ч хол.
Гэвч салхи
аль хэдийн энд байна.