Το νησί του αποχωρισμού

Η θάλασσα του σούρουπου κείτεται ήρεμη σε κιτρινωπό φως. Πάνω από τον ορίζοντα, ένα μικρό καΐκι πηγαίνει μακριά. Κοντά, ένας άνθρωπος ακουμπισμένος σε μπαστούνι, κι ένα άλογο. Είναι μέσα στην ίδια θάλασσα, μα οι δυο στέκονται χώρια. Κοντά ο ένας στον άλλον, κι όμως ο καθένας έγινε κιόλας το φως ενός νησιού. Είναι το φως του αποχωρισμού, που σε κάνει να κοιτάζεις ό,τι φεύγει και να αντέχεις ό,τι μένει. Ο άνθρωπος και το άλογο μένουν στο τέλος ο καθένας το δικό του νησί του αποχωρισμού.

Ανάμεσα στα νησιά υπάρχει ακόμη ένα πέρασμα νερού. Στέκονται χώρια, μα κοιτάζουν το ίδιο καΐκι. Αυτό είναι το βράδυ της συντροφιάς.