Artwork text
Η θάλασσα του σούρουπου κείτεται ήρεμη στο χρώμα του ξερού χόρτου.
Πάνω από τον ορίζοντα, ένα μικρό καΐκι πηγαίνει μακριά.
Κοντά, ένας άνθρωπος ακουμπισμένος σε μπαστούνι, κι ένα άλογο.
Είναι μέσα στην ίδια θάλασσα, μα οι δυο στέκονται χώρια.
Κοντά ο ένας στον άλλον, κι όμως ο καθένας έγινε κιόλας το φως ενός νησιού.
Είναι το φως του αποχωρισμού, που σε κάνει να κοιτάζεις ό,τι φεύγει και να αντέχεις ό,τι
μένει.
Ο άνθρωπος και το άλογο μένουν στο τέλος ο καθένας το δικό του νησί του
αποχωρισμού.
Έργο 74 · «Η μοναξιά του μεσημεριού» · 1996 · όψιμη περίοδος Τζέτζου
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.