Τελετή στον θεό της θάλασσας

Η προσκύνηση πηγαίνει στον ουρανό και στη θάλασσα, μα το μάτι πηγαίνει ξανά και
ξανά στο καΐκι που επιπλέει μακριά.
Η προσευχή στον θεό, η καρδιά στο καΐκι.
Μέσα σ’ έναν άνθρωπο, όλα μοιράζονται σε δύο τόπους.
Εκείνο το μικρό καΐκι είναι η υπόθεση αυτού που περνά το σύνορο, κι αυτός ο βράχος
είναι ο τόπος όπου προσεύχονται για τη σωτηρία του.
Προσευχήθηκε για όσα μπορούσε.
Κι όμως η καρδιά δεν ησυχάζει,
κι ακόμη κι όταν τελειώσει η προσευχή,
τα μάτια δεν μπορούν να γυρίσουν από τη θάλασσα.
Ανάμεσα στην ατελείωτη θάλασσα και τη μοναχική γη, μία προσευχή ενώνει αυτόν που
έφυγε με αυτόν που έμεινε.
Το πιο παλιό πράγμα
που μπορούσε να κάνει άνθρωπος για άνθρωπο
ήταν να ενώνει έτσι τα χέρια του.