Άδειο σπίτι αριστερά, άδειο σπίτι δεξιά

Ψηλά στον ουρανό επιπλέει ένας ήλιος.
Μακριά στη θάλασσα, ένα καΐκι.
Στη μέση, ένα βραχονήσι που δεν κινήθηκε εδώ και καιρό.
Στην πλαγιά του, ένα άλογο στέκεται μόνο του.
Κάτω υπάρχουν δυο σπίτια.
Το ένα σπίτι έχει κλείσει την πόρτα και κρατά μέσα του τις μέρες που πέρασαν.
Το άλλο, με άδειο το εσωτερικό του, περιμένει εκείνον που δεν ήρθε ακόμη.
Η πέτρινη μάντρα που περιβάλλει τα δυο σπίτια συνδέεται κι έπειτα χωρίζει.
Μοιάζει να φράζει τον δρόμο κι έπειτα τον ξανανοίγει.
Ανάμεσά τους έρχεται ένας γέροντας, ακουμπώντας σε μπαστούνι.
Ο ήλιος επιπλέει.
Ο βράχος μένει.
Το άλογο περιμένει.
Το σπίτι είναι άδειο.
Μόνο ο γέροντας περπατά.
Ποιο σπίτι είναι το σωστό, κανείς δεν του το λέει.
Και πίσω από την κλειστή πόρτα υπάρχει ζωή.
Και μέσα στο ανοιχτό άδειο δωμάτιο υπάρχει χρόνος που δεν έχει ζηθεί ακόμη.
Ο γέροντας στέκεται μπροστά στο σταυροδρόμι.
Μα ο δρόμος δεν ήταν δρόμος από την αρχή.
Τη στιγμή που γέρνει το σώμα του προς τη μία μεριά, γεννιέται ένας δρόμος.
Κι ένα άδειο σπίτι γίνεται επιτέλους η κατοικία του.
Ίσως η ζωή δεν είναι να ψάχνεις μια δοσμένη απάντηση,
αλλά να διαλέγεις έναν άδειο τόπο ανάμεσα σε δυο σπίτια
και να τον γεμίζεις με τη δική σου ζεστασιά.

Έργο 62 · «Το άδειο σπίτι» · 1987 · μέση περίοδος Τζέτζου · Φουνγκτό