Pusty dom po lewej, pusty dom po prawej

Wysoko na niebie wisi jedno słońce.
Daleko na morzu — jedna łódź.
Pośrodku skalista wyspa, która od dawna się nie porusza.
Na jej zboczu stoi samotnie jeden koń.
Niżej są dwa domy.
Jeden ma zamknięte drzwi i mieści w sobie minione dni.
Drugi jest pusty w środku i czeka na kogoś, kto jeszcze nie
przyszedł.
Kamienny mur otaczający oba domy raz się łączy, raz rozdziela.
Raz zdaje się zamykać drogę, a za chwilę znów ją otwiera.

Między nimi idzie starzec, wsparty na lasce.
Słońce wisi.
Skała trwa.
Koń czeka.
Domy są puste.
Tylko starzec idzie.
Nikt nie powie, który dom jest właściwy.
Za zamkniętymi drzwiami także jest życie.
W otwartej, pustej izbie także jest czas, którego jeszcze nie
przeżyto.
Starzec staje na rozstaju.
Ale droga nie była drogą od początku.
Dopiero w chwili, gdy przechyla ciało w jedną stronę, powstaje
jedna linia drogi.
I jeden pusty dom staje się w końcu jego domem.
Może życie nie polega na znalezieniu gotowej odpowiedzi.
Może polega na wybraniu jednego pustego miejsca między dwoma
domami
i wypełnieniu go własnym ciepłem.