Odpływająca łódź

Koń został sam. Ale u jego stóp jest wciąż jeden czarny cień. Słońce nie oddaje z powrotem tego, kogo nie zdołało zatrzymać. Tylko w tym pustym miejscu kładzie jeden cień. W dni, gdy tęsknota jest zbyt głęboka, by znieść ją samemu, słońce bez słowa stawia obok postać, która porusza się razem. Dlatego koń, nawet gdy łódź już zniknęła, nie jest całkiem sam. Pocieszenie nie jest usuwaniem smutku. Jest cichym pozostawaniem obok niego. Niebo też to wie. Dlatego nie zabiera cienia.